آن سال همان جا رحلت فرمود و پشت سر مرقد پدر بزرگش موسى بن جعفر عليهما - السلام به خاك سپرده شد ) . « 1 » ( 1 ) على بن خالد مىگويد : در سامرا بودم . به من خبر رسيد ، مردى را از شام در غل و زنجير كشيده و آورده‌اند و در سامرا زندانى است و ادعاى پيامبرى كرده است . من بر در زندان رفتم و با پاسبانان و زندان‌بانان مدارا كردم . اجازه دادند پيش آن مرد رفتم . ديدم مردى خردمند و عاقل است . به او گفتم : فلانى ! داستان تو چيست ؟ گفت : مردى از اهالى شامم و در محلى كه گفته مىشود سر امام حسين ( ع ) را آنجا نصب كرده‌اند ( به نيزه گذاشته‌اند ) به پرستش و عبادت خدا مشغول بودم . شبى در همان حال كه روى به محراب عبادت داشتم و ذكر خدا مىگفتم ، ناگاه شخصى را برابر خود ديدم و به او نگريستم . به من گفت برخيز ، برخاستم . اندكى مرا راه برد . ناگاه خود را در مسجد كوفه ديدم . او نماز گزارد و من هم همراهش نماز گزاردم . سپس به راه افتاد و از آنجا رفت و من هم با او بودم . اندكى رفت ، ناگاه خود را در مسجد پيامبر ديدم . او به رسول خدا درود و سلام فرستاد و نماز گزارد . من هم همراهش نماز گزاردم . سپس اندكى راه رفت و ناگاه خود را در مكه ديدم . او طواف كرد ، من هم طواف كردم . سپس از مكه بيرون آمد . اندكى راه رفت و من ناگاه خود را همان جا يافتم كه در شام به عبادت مشغول بودم و آن شخص از نظرم ناپديد شد و من از آنچه ديده بودم متعجب و سرگردان ماندم . سال بعد باز همان شخص را ديدم و سخت شاد شدم . مرا صدا كرد پاسخ دادم و همچون سال گذشته رفتار كرد و چون خواست از من جدا شود گفتم : ترا به حق آن كس كه ترا بر اين كار توانا ساخته است سوگند مىدهم بگويى كيستى ؟ فرمود : من محمد بن على بن موسى بن جعفرم . اين سخن را با كسى كه به حيره مىرفت گفتم ( اين خبر را با كسى گفتم ) و به اطلاع محمد بن عبد الملك بن زيات « 2 » رسيد . فرستاد و مرا گرفتند و به بند

--> ( 1 ) . در ارشاد ، ص 304 ، آمده است و دنبالهء آن را در پرانتز نوشتم و فتال آن را نياورده است . م . ( 2 ) . محمد بن عبد الملك زيات از دبيران اديب و سر سپردگان خاندان برمكى و بر كشيدهء ايشان كه به وزارت معتصم و واثق رسيد و متوكل بر او خشم گرفت و او را در تنورى كه خودش براى شكنجهء مردم فراهم آورده بود انداخت و موضوع بسيار عبرت آموزى است . رك . به : ابن خلكان ، وفيات الاعيان ، ج 4 ، ص 182 ، چاپ 1357 قمرى ، مصر . م .